Σε μερικά πράγματα απλά κάνεις like χωρίς πολλά πολλά. Οπότε, επειδή θέλω να λέω ότι ήμουν κι εγώ εκεί, θα πάω…πρώτα ο Θεός…
…και λίγη τεκμηρίωση…
Σε μερικά πράγματα απλά κάνεις like χωρίς πολλά πολλά. Οπότε, επειδή θέλω να λέω ότι ήμουν κι εγώ εκεί, θα πάω…πρώτα ο Θεός…
…και λίγη τεκμηρίωση…
Δεν συμφωνώ να λέγονται Μακεδονία τα Σκόπια. Εν τούτοις τόσα και τόσα γίνονται που δεν συμφωνώ και που αυτό (ότι δεν συμφωνώ) δεν τα επηρεάζει καθόλου.
Θα ήθελα η πατρίδα μου (η Ελλάδα) να μπορούσε να απαλλαχτεί από τους ψεύτες, τους κλέφτες και λοιπούς απατεώνες και να κυβερνάται από έντιμους και ικανούς πατριώτες που θα την σέβονται και θα την αγαπάνε. Εν τούτοις και αυτό, το τι θέλω εγώ, καθόλου δεν επηρεάζει αυτά που είναι προγραμματισμένα να συμβούν.
Τότε γιατί ασχολούμαι; Το πλοίο βυθίζεται και ο σώζων εαυτόν σωθήτω.
Βέβαια, αφού δεν ανήκω στα «γυναικόπαιδα» προβλέπεται να μπω (αν μπω) από τους τελευταίους στις βάρκες, πού έτσι κι αλλιώς δεν φτάνουν για όλους. Οπότε… τι μένει;
Μιας και οι συνειρμοί μου με πήγαν στον κινηματογραφικό «Τιτανικό», δεν μπορώ παρά να μνημονεύσω αυτό που για μένα αποτυπώνει μια από τις ηρωικότερες συμπεριφορές μπροστά στην επερχόμενη (ή σωστότερα στην κλιμακούμενη) καταστροφή. Αυτήν, των μουσικών που συνεχίζουν να παίζουν μέχρι το τέλος…