Αυτοκτονία ή θάνατος

01/07/2015 by

Μπορεί να είναι μια ήδη χαμένη παρτίδα. Οι κινήσεις έγιναν -καλώς ή κακώς- και δεν παίρνονται πίσω. Το «ρουά ματ» μπορεί να ακολουθεί υποχρεωτικά μετά από μερικές ακόμη κινήσεις όποιες κι αν είναι αυτές. Κάτω από αυτές τις συνθήκες δεν ξέρω αν υπάρχει η λάθος και η σωστή επιλογή. Πολλοί ευφυείς άνθρωποι επιχειρηματολογούν υπέρ της μιας ή της άλλης επιλογής ή και υπέρ της μη επιλογής, του άκυρου του λευκού, της αποχής. Γι αυτούς τους τελευταίους, θεωρώ ότι έχουν τόσο δίκιο όσο και ο Πιλάτος όταν σαπούνιζε τα χέρια του. Η στάση τους πάντως, έτσι κι αλλιώς ευνοεί το «ΝΑΙ» και υπονομεύει το «ΟΧΙ». Οπότε, πιο έντιμο βρίσκω να επέλεγαν «ΝΑΙ». «ΝΑΙ» όμως σημαίνει υποταγή, παραίτηση, παράδοση άνευ όρων… Και το «ΟΧΙ» ; Μήπως σημαίνει αυτοκτονία όπως μας προειδοποίησε ο Γιούνκερ; Γιατί να επιλέξουμε την «αυτοκτονία» του «ΟΧΙ»; Μήπως είναι προτιμότερο να αφεθούμε στο θάνατο που μας επιφυλάσσουν;

Το δίλημμα βεβαίως, είναι ψευδές. Αυτοκτονία και θάνατος είναι το ΝΑΙ. Αγώνας για ζωή το ΟΧΙ.

Advertisements

Επί τέλους

07/02/2015 by

Μετά από τόσα χρόνια πηχτού ψέματος και αναξιοπρέπειας από τα επίσημα δημόσια πρόσωπα, επιτέλους λίγη εντιμότητα, παρρησία και αξιοπρέπεια.

«Ναι αλλά θα μας στοιχίσει, θα έρθει η καταστροφή, το τέλος!!!» , φοβερίζουν οι κυανοπράσινοι, οι ποταμογείτονες, και οι λοιποί «σώφρονες» δουλόφρονες.

Βέβαια, το τέλος πάντοτε έρχεται και κανείς δεν είπε ότι βιαζόμαστε να φτάσουμε ντε και καλά σε αυτό. Όμως, ακόμα κι αν συντομεύσει την έλευση του τέλους μας, είναι προτιμότερο το τέλος της ξεφτίλας από μια ξεφτίλα δίχως τέλος.

 

Εις μνήμην…

30/11/2014 by

Αν η διαπόμπευση, η κάθε είδους διαπόμπευση μπορεί να ειδωθεί και ως κριτήριο ποιότητας μιας κοινωνίας, η διαπόμπευση των οροθετικών γυναικών το 2012 είναι ένα πολύ ισχυρό τεκμήριο της κατάντιας της κοινωνίας μας…
και βεβαίως, οι δύο υπουργοί που πρωτοστάτησαν στην τότε διαπόμπευση («…για την προστασία της δημόσιας υγείας το κάναμε«) αποδείχτηκαν πανάξια, το αντιπροσωπευτικότερο ίσως δείγμα αυτής της κατάντιας.

Κάτι ανάλογο νομίζω έχει γίνει και
με την διαπομπευόμενη Ελλάδα (υπερχρεωμένη/οροθετική) από τους έχοντες εξουσία (Γερμανία – ΔΝΤ) προς χάριν της υγείας των πελατών της (αγορών).

Και στις δύο περιπτώσεις η …χλιαρότητα των αντιδράσεων όλων ημών των υπολοίπων, η ανοχή μας ή ακόμη χειρότερα η υποστήριξη της αναγκαιότητας τέτοιων ενεργειών από τους κρατούντες τα «ηνία», απλά εξηγούν γιατί συνεχίζει να υπάρχει αυτό το κατάντημα …

Άλλη μία…

Παράταση

22/10/2014 by

«Αυτή τη φορά»,

βεβαίωσαν οι γιατροί

«θα γίνεις καλά».

Συνεχίζουμε

06/09/2014 by

«Δεν χρειαζόμαστε τα πάντα για να απολαύσουμε τη ζωή. Έχουμε τη ζωή για να απολαύσουμε τα πάντα». Κάπου το διάβασα, όχι ακριβώς έτσι, αλλά νομίζω αυτό είναι το νόημα.

Υπάρχουν πράγματα που μπορούμε να κάνουμε και πράγματα που δεν μπορούμε να κάνουμε.

Γκρινιάζουμε για όσα δεν μπορούμε να κάνουμε αλλά στην πραγματικότητα η γκρίνια είναι δικαιολογία για να μην κάνουμε όσα μπορούμε.

 

 

 

Κατασκευή συναίνεσης

13/04/2014 by

Από τα «ωσαννά» στα «σταυρωθήτω» μικρή η απόσταση. Οι άρχοντες …παρέσυραν τον λαό να αλλάξει γνώμη, να μεταστραφεί, να ζητά, να επιθυμεί, να δέχεται όσα και ό,τι εξυπηρετούσε εκείνους (τους άρχοντες). Τότε και τώρα.

Δυο ώρες διαύγειας με τον Νοαμ Τσόμσκι μεγαλοβδομαδιάτικα. Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, ανασταίνεται πρώτη.

 

Αμφίσημα

05/09/2013 by

Είμαι αρκετά έξυπνος για να μπορώ να καταλάβω ότι είμαι χαζός.

Έτσι, ως και πολιτικά χαζός, καταλαβαίνω ότι δεν είμαι σε θέση να τεκμηριώσω οποιαδήποτε κριτική για ανθρώπους και συλλογικότητες που συμμετέχουν ενεργά στα δημόσια πράγματα.

Αρκούμαι λοιπόν (αφού δεν φτάνω παραπέρα) σε διαπιστώσεις του τύπου «α, αυτό δεν μ΄αρέσει» ή «αυτό δεν είναι σωστό» και τέτοια…

Ένα τέτοιο «δεν μ’ αρέσει» φούσκωνε όλο και πιο έντονα για δύο από τις «συστάσεις» μου. Κυρίως, γιατί η μία κατηγορούσε την άλλη, ενώ εγώ έλπιζα ότι κάπου θα τα εύρισκαν και μαζί θα ήταν συστατικό της μαγιάς που θα μας ένωνε όλους.

Κανείς δεν είναι τέλειος, ούτε αλάνθαστος  και είναι κρίμα αυτοί που ισχυρίζονται ότι θέλουν να ενώσουν να καταφέρνουν τελικά να χωρίσουν, επικαλούμενοι τις ατέλειες και τα λάθη(;) του άλλου.

Τις αποσύρω λοιπόν από «συστάσεις» … όχι για κανένα άλλο λόγο, παρά γιατί δεν διαθέτω την απαιτούμενη πολυπλοκότητα σκέψης που χρειάζεται για  να τους συν-χωρέσω …

Λαός ενωμένος ποτέ, …νικημένος

Γιατί η Ελλάδα…

05/07/2013 by

» Η δημοκρατία εξακολουθεί να είναι ένα ριζοσπαστικό όραμα.

Η δημοκρατία στον κόσμο δεν κινδυνεύει από τις ακρότητες των ολίγων,

κινδυνεύει από τη χλιαρότητα των πολλών…

κινδυνεύει από την αδιαφορία, την αποξένωση, την αποστασιοποίηση των πολλών»

Από συνέντευξη του Πέδρο Ολάγια …

Υ.Γ.

ευχαριστώ Ilcorno

Άσπρη λίστα

18/06/2013 by

Κάποια στιγμή (θα έρθει αυτή η στιγμή) θα αναλάβουν οι άξιοι, οι έντιμοι, οι καλοί. Ποιοι θα είναι αυτοί;  Μετά από διάφορες μαύρες λίστες, όπως η λίστα Λαγκάρντ, η λίστα επίορκων, η λίστα υποψηφίων προς απόλυση …. ίσως να είναι χρήσιμη και μια «άσπρη» λίστα με αυτούς / αυτές που το ήθος και η αξία τους θα μπορούσαν να εγγυηθούν το καλύτερο αύριο. Οι άνθρωποι μάλιστα αυτοί μπορεί να βρίσκονται στα πιο αναπάντεχα μέρη. Όπως αυτός…

ί

 

 

 

 

Το θαύμα

06/06/2013 by

Μόνο με θαύμα, νομίζω μπορεί να αναστραφεί η κατάσταση στη χώρα μας.

Δεν ξέρω πώς, αλλά πιστεύω πως τελικά θα γίνει.

Αφορμή μια ρώσικη ταινία που παρακολούθ8ησα εδώ.

Αφορά πραγματικό  περιστατικό που συνέβη στην πόλη Κουιμπίσεβ (σημερινή Σαμάρα) της Σοβιετικής Ρωσίας το έτος 1956