Είναι ίσως αυτή την εβδομάδα εμφανέστερο από ποτέ άλλοτε στην τελευταία διετία, ότι αυτό που διακυβεύεται δεν είναι απλώς κάποια συντεχνιακά συμφέροντα ή προνόμια. Δεν είναι καν το θέμα η κατάρρευση της κοινωνικής συνοχής ή του κοινωνικού κράτους. Ούτε καν ακόμη η αποικιοποίηση αν όχι και κατακερματισμός της πατρίδας. Όλα αυτά έχουν δρομολογηθεί και μέλει να συμβούν αν δεν έχουν κιόλας συμβεί αλλά το μείζον, νομίζω, είναι άλλο. Ξεπερνάει τις τωρινές γενιές με τη μίζερη καθημερινότητά τους και αφορά την ιστορία της ανθρωπότητας.
Η σχεδόν αδιαμαρτύρητη αποδοχή της διαπόμπευσης και υποδούλωσης ενός λαού από τους οικονομικούς κατακτητές του, η εκποίηση του υλικού και ηθικού του πλούτου και η «άνευ όρων και αμετακλήτως» παραίτησή του από κάθε διεκδίκηση της αξιοπρέπειάς του, θα αποτελέσει πιθανότατα την εισαγωγή σε ένα τεράστιο σκοτεινό κεφάλαιο του ανθρώπινου μέλλοντος.
Εκτός αν…
18/10/2011 στις 12:44 μμ |
Ο λόγος σου έχει απ’ τη σκοτεινιά των ημερών,
αλλα όπως καλύτερα ξέρεις από μένα,
δεν έχει μάυρο δίχως άσπρο, ούτε σκοτάδι δίχως φως.
Άκουγε πέρα απ’ τη σιωπή και να ελπίζεις..
Εξ’ άλλου όταν κοιλοπονάει η Ελλάδα,ετοιμόγεννη είναι όλη η οικουμένη να το ξέρεις.