Έχω μια συνάδελφο ονόματι Ελπίδα. Μου αρέσει όταν κάθε πρωί την καλημερίζω και αποφεύγω συστηματικά να την αποχαιρετώ όταν σχολνάμε.
Κάποτε έψαχνα κάποια σημαντικά έγγραφα και αφού κανείς άλλος δεν μπόρεσε να με βοηθήσει να τα βρω κατέφυγα σ΄ αυτήν. Ήταν η τελευταία μου ελπίδα και ευτυχώς δεν αποδείχτηκε φρούδα.
Της εύχομαι νάναι πάντα καλά και να μακροημερύει. Βέβαια έτσι κι αλλιώς η Ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία και μάλλον θα μας θάψει όλους.
Μαΐου 21, 2009 σε 6:44 πμ |
Χα χα χα!!! Πολύ πιθανόν! Ευρηματικότατο αγαπητέ…
Μαΐου 22, 2009 σε 1:28 πμ |
Μαΐου 22, 2009 σε 2:06 πμ |
Το χαμόγελό σας με γεμίζει ελπίδες